• विजय अधिकारी ( संवाददाता ) ३ कात्तिक २०८३ मंगलबार । असोज ९ र १० गतेको बाढीले थिलथिलो बनाएको मनाङका ३६ विपन्न परिवारको पीडामा साना गुरुङ एन्ड फ्रेन्ड्सले राहतको मलम लगाएको छ। चामेका २३ र हुम्डेका १३ परिवारलाई लक्षित गर्दै समूहले बाढीपछि जीवनयापनका लागि आवश्यक सामग्री वितरण गरेको हो।
चामेमा आयोजित कार्यक्रममा गाउँपालिका अध्यक्ष लोकेन्द्र घले, वडा नम्बर ५ का अध्यक्ष विजय गुरुङ र स्वास्थ्य प्रमुख छोडेन लामाको उपस्थितिमा राहत वितरण गरियो। बाढीले घरपरिवारको दैनिकी अस्तव्यस्त बनाएका बेला ओछ्यानदेखि खाद्यान्नसम्मका सामग्री लिएर पुगेको समूहको पहलले पीडितलाई तत्काल राहतसँगै आशाको सञ्चार गरेको छ।चामेका २३ परिवारलाई डसना, कम्बल, सिरानी, तन्ना, लत्ताकपडा, स्यानिटरी प्याड र शिशुका लागि डाइपर वितरण गरिएको छ। त्यस्तै, राहतको पहुँचबाट टाढा रहेका हुम्डेका १३ परिवारलाई म्याट्रेस, कम्बल, लत्ताकपडा, चामल, भान्साका भाँडाकुँडा, बालबालिकाका लागि डाइपर र स्टेसनरी सामग्री प्रदान गरिएको छ। तर, विपद्को मारमा परेका नागरिकसम्म राहत पुर्याउन निजी समूह र सहयोगी हातहरू अघि सर्नुपर्ने अवस्था आफैँमा गम्भीर प्रश्न हो—दुर्गम बस्तीका पीडितको आवश्यकता पहिचान गर्ने र उनीहरूसम्म समयमै सहायता पुर्याउने संयन्त्र कति प्रभावकारी छ? हुम्डेजस्ता क्षेत्रमा राहतको पहुँच कमजोर हुनु राज्यका सम्बन्धित निकायका लागि आत्मसमीक्षाको विषय बन्नुपर्छ।
साना गुरुङ एन्ड फ्रेन्ड्सको यो अभियान केवल राहत वितरणमा सीमित छैन; संकटमा परेका नागरिकप्रतिको मानवीय जिम्मेवारीको उदाहरण पनि हो। कठिन परिस्थितिमा आधारभूत आवश्यकताका सामग्री पुर्याएर समूहले पीडित परिवारको मनोबल बढाउने प्रयास गरेको छ, जसको स्थानीयवासी र चामे गाउँपालिकाले प्रशंसा गरेका छन्। तर, एउटा समूहको सहयोगले मात्र बाढीपीडितको दीर्घकालीन समस्या समाधान हुँदैन। प्रभावित परिवारको वास्तविक अवस्था पहिचान, पुनःस्थापना, जीविकोपार्जन र भविष्यमा आउन सक्ने विपद्बाट जोगिने पूर्वतयारीमा सम्बन्धित निकायले ठोस कदम चाल्नैपर्छ। सहयोगी हातहरूको सद्भाव प्रशंसनीय छ, तर पीडित नागरिकको सुरक्षा र पुनःस्थापना सुनिश्चित गर्नु राज्यको जिम्मेवारी हो।
