नेपाली कम्युनिष्ट/वामपन्थी आन्दोलनका शीर्ष व्यक्तित्व क. पुष्पलाल श्रेष्ठको स्मृतिदिवसको सन्दर्भमा वहाँप्रति हार्दिक श्रद्धासुमन! पुष्पलाल बाँचुन्जेल ‘दलाल’ ‘गद्दार’ भन्ने र मरेपछि अहिले वहाँप्रति गोहीको आँसु झार्दै संसदीय सत्ताको तर मार्ने कणहरूले ममः भन्ने कि? भन्दै पूर्व प्रधानमन्त्री डा. बाबुराम भट्टराई लेख्छन् :
२०३५ साल साउन ९ गते दिल्लीको यमुना नदी किनारको निगमबोध घाटमा वहाँको दाहसंस्कारमा सहभागी नेपाल र भारतका सीमित व्यक्तिहरूमध्ये अखिल भारत नेपाली विद्यार्थी संघको अध्यक्षको रूपमा म पनि थिएँ। म त्यतिवेला प्रतिबन्धित कुनै पनि पार्टीमा आबद्ध नभए पनि सबैको समनिकटतामा थिएँ र कांग्रेस-कम्युनिष्ट सबै मिलेर लोकतान्त्रिक गणतन्त्र ल्याउनुपर्छ भन्ने सोंच राख्थें। दाहसंस्कार लगत्तै आफ्नो दैनिक डायरीमा लेखेको अनुभूति यहाँ प्रस्तुत छ ।
२०३७ सालदेखि २०७२ सालसम्म कम्युनिष्ट आन्दोलन र पार्टीमा आबद्ध भएर संविधानसभा मार्फत् संघीय लोकतान्त्रिक गणतन्त्र संस्थागत भएपछि नयाँ युगको नयाँ कार्यभार पूरा गर्न नयाँ अग्रगामी विचार सहितको वैकल्पिक राजनीतिक शक्ति निर्माण गर्ने अभियानमा क्रियाशील छु। त्यसक्रममा अहिलेको युगको नयाँ विचार निर्माणनिम्ति अहिले मार्क्स ( र पुष्पलाल समेत!) भए के गर्थे वा गर्नुपर्ला भन्ने आशयले लेखिएको लेख ” एक्काइशौं शताब्दीमा कार्ल मार्क्स” ( रातो झिल्को, पूर्णांक-१५; ‘अर्थ-राजनीतिक विमर्श’ मा संग्रहित) को केही अंश पुनः यहाँ प्रस्तुत गरेको छु। ( फोटोकपी: दायाँ- बीच र तल)
पुष्पलाल बाँचुन्जेल ‘दलाल’ ‘गद्दार’ भन्ने र मरेपछि अहिले वहाँप्रति गोहीको आँसु झार्दै संसदीय सत्ताको तर मार्ने कणहरूले ममः भन्ने कि?
